"Porządek i przygoda. Lekcje twórczości". Krzysztof J. Szmidt

Recenzja- „PORZĄDEK I PRZYGODA. LEKCJE TWÓRCZOŚCI”.
Krzysztof J. Szmidt
Krzysztof J. Szmidt jest profesorem nadzwyczajnym UŁ i WSHE w Łodzi, prezesem Polskiego Stowarzyszenia Twórczości, wykładowcą pedagogiki i psychopedagogiki twórczości oraz przedmiotu „kreatywność w zarządzaniu” na studiach dziennych i podyplomowych, współtwórcą psychodydaktyki twórczości jako nowej subdyscypliny pedagogicznej, konsultantem ds. kreatywności w koncernie Masterfoods (1998-2002) i w Wydawnictwach Szkolnych i Pedagogicznych. Autor 9-odcinkowego serialu edukacyjnego dla Programu 1 TVP pt. „Pogotowie twórczości” (1998-2003). Współautor koncepcji i główny konsultant „Festiwalu Twórczości” na Wydziale Nauk o Wychowaniu UŁ. Członek Zespołu Edukacji Elementarnej Komitetu Nauk Pedagogicznych PAN, członek Towarzystwa Edukacji Artystycznej w Zakopanem, opiekun naukowy Państwowej Ogólnokształcącej Szkoły Artystycznej w Zakopanem. Laureat Liścia Wawrzynu Niezależnej Akademii Twórczości (1999) i Nagrody Indywidualnej I Stopnia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu (2004). Jest trenerem treningu kreatywności w firmie FPL, realizatorem treningów twórczości w ramach programów europejskich EFS. W prowadzonych przez niego przez 20 lat treningach kreatywności wzięło udział ok. 5 tysięcy osób. Współtwórca innowacyjnego programów edukacyjnych – „lekcji twórczości”.
Projekt realizowania nowego przedmiotu dotyczącego twórczości, zawiera trzy podręczniki: „Porządek i przygoda. Lekcje twórczości”. Propozycja lekcji twórczości jest kierowana do nauczycieli, wychowawców oraz rodziców jako pomoc w wychowaniu dzieci i młodzieży. Prezentowane w projekcie teksty zostały podzielone na trzy grupy. Zamierzeniem autora wyboru jest prezentacja prac od ogólnego przedstawienia tematu do szczegółowego, tzn. od filozofii i psychologii twórczości w części pierwszej, poprzez zagadnienia kształcenia twórczego w szkole w części drugiej, aż do zasad i metod rozwijania myślenia i postaw twórczych w części trzeciej. „Porządek i przygoda. Lekcje twórczości” zawiera zbiór tekstów do psychopedagogiki twórczości składającej się z samodzielnych artykułów innych autorów. Jest to zbiór rozproszonych uprzednio artykułów dotyczących pojęcia twórczości. Te teksty źródłowe stanowią integralny zbiór programu edukacyjnego lekcji twórczości.
„Porządek i przygoda. Lekcje twórczości” oprócz tekstów, zawierają również zadania oraz ćwiczenia dotyczące twórczości. Ćwiczenia zawierają zagadnienia,  których celem jest budzenie  i  rozwijanie ciekawości poznawczej, poszerzanie samowiedzy o własnych zdolnościach i możliwościach. Nabycie umiejętności stosowania metod i technik twórczego rozwiązywania problemów, krytycznej analizy oraz doboru i selekcji różnorodnych informacji. W zakres programu wchodzą różne grupy ćwiczeń, do jakich należą: ćwiczenia rozwijające samowiedzę, ćwiczenia w dostrzeganiu i formułowaniu problemów, ćwiczenia rozwijające umiejętności rozwiązywania problemów, ćwiczenia stymulujące pomysłowość i oryginalność, ćwiczenia kształtujące umiejętności współdziałania w grupie, ćwiczenia ekspresji twórczej, ćwiczenia kształtujące zaradność i przedsiębiorczość oraz ćwiczenia pobudzające twórcze obserwacje świata. Podręczniki te są niezwykle pożyteczne w kształceniu młodych ludzi. Jego główną ideami jest pochwała myślenia, twórczości oraz zaradności w potrzebie życiowej- nie kosztem innych, lecz dla innych i dla siebie. Książka zawiera także pochwałę przyjaznego i pogodnego stosunku do przyrody i do ludzi. Projekt lekcji twórczości proponuje nowy model życia oparty na pasji, intelekcie, ambicji oraz pozytywnych cechach charakteru.
Lekcje twórczości powinny stac się stałą, systematyczną formą szkolnego treningu twórczego myślenia i działania. To lekcje (zajęcia edukacyjne, psychoedukacyjne) uczenia się rozwiązywania problemów twórczych i rozwijania potencjału twórczego, związanego z postawą twórczą. Są to więc lekcje myślenia i działania twórczego.
Szmidt wyznaczył cele strategiczne lekcji twórczości, są nimi:
1. inspirowanie, budzenie, stymulowanie zdolności i umiejętności związanych z trzema sferami postawy twórczej;
2. rozwój zdolności i umiejętności twórczego myślenia;
3. zachęcanie do twórczych działań (wdrażania innowacji) i pomoc w pokonywaniu barier kreatywności (lęków, obaw, braku motywacji protwórczych).
Do sfery poznawczej- Myślenie twórcze należy ćwiczenie zdolności (operacji) myślenia twórczego. Sfera działań dotyczy uczenie metod KRP, zachęcanie do wdrażania pomysłów, do zaradności i przedsiębiorczości. Natomiast do sfery emocjonalno- motywacyjnej należą ćwiczenia: rozwijające ciekawość poznawczą i myślenie pytajne; ośmielające do aktywności twórczej i prezentacji dokonań; wspierające motywację wewnętrzną i pokonywanie barier. Podział sfer obrazuje powyższy schemat.
Autor w podręczniku do lekcji tworczości proponuje zadania rozwijające zdolności myślenia dywergencyjnego: płynność, giętkość, oryginalność myślenia, wrażliwość na problemy, staranność. Rozwijające twórcze zdolności poznawcze: kojarzenia, myślenie analogiami, przekształcania, metaforyzowania. A także, zdolności ekspresyjnego wyrażania myśli i przeżyć w języku sztuki (tworzenie opowiadań i bajek, plastyka, rzeźba, gra dramowa itd.)
Zadania-ćwiczenia lekcji twórczości są po pierwsze: otwarte, mające postać dylematów i problemów dywergencyjnych, inspirujące ciekawość poznawczą i trwałe zainteresowania, zachęcające do tworzenia wielu pomysłów w procesie rozwiązywania problemów. Po drugie: różnorodne, analityczne i intuicyjne, stymulujące wybrane sfery postawy twórczej, jak i angażujące całą postawę twórczą, pomagające zarówno pokonywać bariery hamujące twórczość, jak i rozwijać potencjalne zdolności i umiejętności myślenia i działania twórczego. Po trzecie: sprzyjające opanowaniu reguł heurystycznych (zasad, metod i technik) użytecznych w procesie twórczego rozwiązywania problemów. Po czwarte: autentyczne, rzeczywiste, związane bezpośrednio z codziennym życiem uczniów i ich środowiskiem bliższym oraz dalszym.
Efekty realizacji programu Porządek i Przygoda. Lekcje Twórczości- odpowiadają zadaniom szkół oraz za nimi idącym kompetencjom uczniów, przewidziane przez podstawy programowe obowiązkowych przedmiotów ogólnokształcących. Znaczy to, że cele określone w pracy stały się częścią szerokiej reformy polskiej szkoły dzięki działaniom Zespołu Inicjatorów Psychopedagogiki Twórczości. Cele zespołu mogą być zastosowane w praktyce. Celem projektu jest rozwijanie twórczych, aktywnych postaw młodzieży, otwartych na własne aspiracje i potrzeby innych ludzi (kolegów, rodziny, środowiska lokalnego), kształtowanie pozytywnego nastawienia do życia. Autorzy programu proponują przeciwstawienie się konsumpcyjnemu modelowi życia, odrzucenie niewłaściwych modeli do naśladowania oraz agresji. Program ten to propozycja stylu życia pełnego pasji,  z wykorzystaniem dobrych cech charakteru i intelektu, a także ambicji dorastającego młodego człowieka.
Wybór metody realizacji programu zajęć zależy od konkretnej szkoły. Zajęcia można zrealizować w dwojaki sposób: treści książki można wykorzystywać niesystematycznie w sposób rozproszony na różnych przedmiotach w szkole. Drugą formą jest całościowa realizacja programu na oddzielnych lekcjach twórczości. W pierwszym przypadku uczniowie mają korzyści poznawcze, w drugim przypadku oprócz korzyści poznawczych można osiągnąć pełen efekt wychowawczy. „Lekcje twórczości” proponują dzieciom i młodzieży ćwiczenia w rozwoju ich kreatywności, treningi myślenia i ekspresji twórczej, uczą komunikacji między ludźmi, a przede wszystkim są mądrą zabawą. Twórczy rozwój ucznia musi być zgodny z zasadami psychologii twórczości i psychodydaktyki kreatywności, musi także dbać o całościowy rozwój dziecka. Narzędziem do całościowej pracy powinien być, odpowiadający powyższym wymaganiom, program edukacyjny „Porządek i Przygoda”. Nauczyciel prowadzący zajęcia pomaga im tworzyć. Razem z nimi pisze, rysuje i rozwiązuje problemy za pomocą metody „burzy mózgów”. Pomaga w zintegrowaniu klasy dzięki umiejętnie dobranym ćwiczeniom. Elementy lekcji twórczości można wprowadzać również na innych lekcjach, nie koniecznie musi być to oddzielny przedmiot.
Psychopedagogika twórczości ma na celu zjednoczenie rozproszonych stanowisk i koncepcji teoretycznych i metodycznych. Jej zadaniem jest rozwijanie na podłożu psychologii twórczości, eksperymentalnej psychologii poznawczej, psychoedukacji, poradnictwa, pedagogiki twórczej aktywności, metodyki działalności kulturalno- oświatowej, animacji społeczno- kulturowej oraz teorii wychowania estetycznego. Zadaniem psychopedagogiki twórczości i kreatywności jest precyzowanie wiedzy jak pomagać wychowankom w tworzeniu i rozwoju postaw twórczych tj. twórczego stylu życia. Głównymi aspektami generowania wiedzy z zakresu twórczości jest konstruowanie, wdrażanie a następnie weryfikacja technik i metod diagnozowania postawy twórczej oraz zdolności. Kolejny aspekt to tworzenie, wdrażanie i rozpowszechnianie technik i metod dydaktycznych, które pozwalają po zdiagnozowaniu zdolności na dalsze rozwijanie ich dyspozycji. Następnie należy zwrócić uwagę na badanie i ocenę wartości innowacji pedagogicznych oraz na rozwijanie i weryfikację teorii opisujących, wyjaśniających i oceniających przejawy aktywności twórczych u wychowanków. Psychopedagogika twórczości w wąskim aspekcie jest to wychowawcza funkcja twórczej aktywności oraz teoria twórczego oddziaływania nauczyciela. Rozważa ona nad tym, jakie zdolności, umiejętności czy predyspozycje stymulować i kształtować. Ważnym zagadnieniem jest, w jaki sposób, za pomocą, jakich metod, technik i środków osiągnąć samorealizację. Z pewnością ważną rolę odgrywają wyznaczone cechy osobowości twórczej. Celem podręcznika do lekcji twórczości jest integralny zbiór tekstów źródłowych z zakresu wychowania do aktywności twórczej, aby skupić i sprecyzować zagadnienia dotyczące psychopedagogiki twórczości, co może ułatwić pracę nauczycielom, pedagogom i wychowawcom.
Teksty zamieszczone w części pierwszej dają ogólny pogląd na dzieje pojęcia twórczości (W. Tatarkiewicz), naturę procesów twórczych i postawy twórczej (R. May i E. Fromm), jak również cechy osobowości twórczej (A.H. Maslow). Czytelnik znajdzie w tej części opisy rozmaitych, dawnych i nowszych, koncepcji mechanizmów twórczych oraz sporów i krytyk wynikających z określonego podejścia teoretycznego do twórczości, (E. De Bono i E. Nęcka). Część pierwsza składająca się z tekstów do psychopedagogiki twórczości zawiera trzy rozdziały: pierwszy to „Filozoficzne i psychologiczne podstawy psychopedagogiki twórczości”, drugi to „Twórczość w wychowaniu dzieci i młodzieży” oraz trzeci „Zasady, metody i środki psychopedagogiki kreatywności”. Każda z części ma własna numerację stron oraz jest drukowana w innym kolorze.
Rozdział pierwszy rozpoczyna się wyjaśnieniem pojęcia twórczości oraz dzieje tego pojęcia. Następnie pojawiają się rozważania na temat natury twórczości, postawy twórczej a także twórczości u osób samo aktualizujących się. Kolejnym zagadnieniem jest myślenie „w bok” czyli myślenie literalne. Na zakończenie części filozoficznych i psychologicznych postaw psychopedagogiki twórczości mamy przedstawione psychologiczne koncepcje procesu twórczego.
W rozdziale drugim mowa jest o twórczości w wychowaniu dzieci i młodzieży, co rozpoczyna artykuł dotyczący ewolucji idei ucznia twórczego. Następnie przechodzimy do rozważań na temat przygotowania do aktywności twórczej. Kolejne artykuły dotyczą zagadnienia, jaka szkoła twórcza jest pozornie a jaka naprawdę oraz bariery a kształcenie. Część tę kończy rozprawa: innowacje dydaktyczne jako czynnik rozwoju aktywności twórczej uczniów.
W ostatnim rozdziale- zasady, metody i środki psychopedagogiki kreatywności- znajdziemy artykuł o badaniu zdolności i postaw twórczych uczniów, Brainstorming czyli grupowe myślenie spontaniczne, synektyka, metoda pytaniowa Altszullera oraz kontynuacja: Torrance.
Recenzenci oraz bardzo cenią sobie podręcznik „Porządek i przygoda. Lekcje twórczości”, ponieważ jest to książka ciekawa, napisana zrozumiałym i przystępnym językiem. Zaletą książki jest bieżące wyjaśnianie trudnych, niezrozumiałych dla czytelnika pojęć. Podręcznik urozmaicają anegdoty oraz przykłady ułatwiające obrazowanie pewnych zjawisk oraz praw naszego świata. Dzięki temu książka staje się bogata w wiedzę praktyczną a nie tylko czysto teoretyczną, co prowadzi do zwiększenia atrakcyjności i zainteresowania podręcznikiem. Wiedzę zdobyta z książki można praktykować w licznie pojawiających się zadaniach, ćwiczeniach a także zabawach. Ćwiczenia te wydają się pozornie proste i łatwe, jednakże, aby odpowiednio je rozwiązać należy się wysilić. Często zadania wymagają zmian toku myślenia oraz wychodzenia poza schematy. W taki sposób czytelnik zachęcany jest do poszerzania swej wiedzy. W książce zawarta jest również cząstka zagadnień wiedzy ekonomicznej, przystępnej dla młodzieży uczącej się w szkołach średnich.
W części drugiej „Porządek i przygoda. Lekcje twórczości” uczeń na samym początku może wkleić do podręcznika swoje zdjęcie, a obok zdjęcie człowieka, o którym można powiedzieć „Chciałabym (chciałabym) żyć tak jak on”. Ma to na celu personalizowanie podręcznika. W części drugiej teksty odwołują się do przemian idei szkoły twórczości oraz podejścia do ucznia twórczego (R. Schulz). Ta część dotyczy także koncepcji rozwoju twórczego stylu życia, barier szkolnych, które tamują u ucznia realizację akcji twórczych. Występuje tu również krytyka zachowawczych metod dydaktycznych, które są czynnikiem hamującym samodzielność uczniów oraz niektórych procesów psychicznych tj.: myślenie dywergencyjne, wyobraźnia. Autorzy podręcznika w nietypowy sposób polemizują z powszechną wizją twórczej szkoły oraz twórczych nauczycieli. Proponują oni nowe działania, które mogą pomóc nauczycielom w unowocześnianiu pracy dydaktycznej.
Część ta składa się z ośmiu zagadnień, do których przygotowane są odpowiednie ćwiczenia. Działy te to: poznajemy siebie, dostrzegamy i definiujemy problemy, rozwiązujemy problemy, poznajemy oryginalność naszego myślenia, rozwijamy umiejętność współdziałania w grupie, ćwiczymy ekspresję twórczą, rozwijamy zaradność i przedsiębiorczość, twórczo obserwujemy naszą epokę.
Część trzecia „Porządek i przygoda. Lekcje twórczości” zawiera dziewięć rozdziałów wraz z zadaniami i ćwiczeniami. Książka ta zawiera propozycję myślenia wychodzącą naprzeciw potrzebom uczniów do twórczego działania. Potrzebę tę ma każdy, nawet, jeśli nie jest ona jeszcze uświadomiona. Podręcznik ten ma na celu zachętę do rozwijania w sobie ducha pomysłowości i przedsiębiorczości, a także zachęcić do poszukiwania możliwości działań innowacyjnych w całym otoczeniu ucznia np. w szkole, w domu czy w zabawie. Zachęta zawarta w książce dotyczy również działań oryginalnych, w których najważniejszymi wskazówkami są wyobraźnia, odchodzenie od schematów oraz chęć tworzenia i innowacji.
W części tej są teksty odnoszące się do metod i technik dostrzegania zdolności twórczych. Przybliżają one metody heurystyczne, które mogą mięć więcej zastosowań. W tekstach znajdziemy trzy wybrane metody twórczego rozwiązywania problemów. Jest to: metoda brainstormingu (A. Góralski), synektyka (W. Limont) oraz metoda pytaniowa Altszullera (Z. Pietrasiński). Część trzecią kończy opis sugestii metodycznych dla nauczycieli (E.P. Torrance). Sugestie te mogą stanowić kodeks postępowania psychopedagoga twórczości. Poniżej możecie zapoznać się z bardziej szczegółowym przybliżeniem tej części:
Wstęp, czyli stwierdzenie, że mamy rację- rozpoczyna tę część podręcznika. Kolejny rozdział to impulsy i bodźce, czyli skąd się w nas bierze ta pomysłowość? Rozdział ten zawiera takie ćwiczenia jak: potrzeba paląca, potrzeba związana z dążeniem ludzi do zwiększenia komfortu życia; potrzeba nieduża; przyroda- bogactwo kształtów i prostota struktur. Kolejnymi zagadnieniami są: twórcza obserwacja tego, co przed nami wymyślono; wyobraźnia twórcza nie zna granic?, Nie ma to jak pogadać; przypadek sprzyja tylko przygotowanemu umysłowi- tak twierdził Ludwik Pasteur; pytania zadawane przez dzieci, anatomia sukcesu- pozytywne nastawienie, osobowość twórcy. Rozdział kończą zadania „łamanie głowy”.
Następnym rozdziałem jest- Bariery kariery, czyli rzecz o niektórych przeszkodach zawiera zagadnienia tj.: jak to jest z tymi przeszkodami?, sztywność myślenia, czyli taktyka kury, fiksacja funkcjonalna czyli przeświadczenie że pierogów nie da się zrobić bez wałka, obawa przed nieznanym, nieśmiałość i różne lęki, za młody?
W kolejnej części- W pochwale myślenia niekonwencjonalnego możemy znaleźć: sprawność twórczą wuja Podgera, przykład niekonwencjonalnego myślenia, zachęta do przyjmowania twórczej postawy.
Rozdział – Twórcze rozwiązywanie problemów zawiera: etapy twórczego rozwiązywania problemów; poznawanie problemu- zbieranie, rejestrowanie i wykorzystywanie informacji; myślenie jest czynnością heurystyczną. Rozdział zawiera także: różne techniki pomocne w rozwiązywaniu problemów- prawo transferu, metody indukcji i dedukcji; krótka pochwała logiki, tylko spokój, trudna sztuka dyskutowania; grupowe sesje twórczego dyskutowania, czyli „wespół w zespół, by moc głów móc wzmóc”; inne sesje, metoda meta planu; intuicja, olśnienie; wdrożenie, upowszechnienie, pomysłu, utworu.
Kolejna część- Odkrycia, wynalazki i utwory, czyli kiedy wołać „Heureka” zawiera: przykłady wynalazków i odkryć, tajemnicę wynalazków- bisocjację; odkrycia, wynalazki, hipotezy utwory; ustawę wenecką do dziś aktualną oraz współczesną ochronę własności intelektualnej.
Jest jak jest– chyba mogłoby być mądrzej- obejmuje zagadnienia tj.: gdzie jesteśmy? czy wiemy dokąd podążamy?, Interdyscyplinarny charakter twórczego działania,, czyli o czym może pogadać mechanik z elektronikiem; dobrze, że płynie; jeszcze prędzej?, kybernetikos to wyraz grecki, przymiotnik: sterujący. Kolejnym zagadnieniem jest: od gołąbka do komputera, czyli o potrzebie kodowania, przekształcania, przekazywania i przechowywania informacji; komputer: nasz buchalter, doradca, partner, władca?, dwie strony medalu, uzależnienie?, my- zjadacze energii i surowców świata, pamiętajcie o ogrodach, wielkie manewry ekologiczne, paliwo ekologiczne i napęd ekologiczny, jak oszczędzać energię? Rozwój zamiast wzrostu, jest tam, kto? Zobaczymy jak my Polacy…, Gałąź, na której siedzimy.
W kolejnym rozdziale- Na bezludnej wyspie, czyli pochwała przedsiębiorczości możemy znaleźć następujące zganienia:, kiedy przedsiębiorczość jest cechą o wielkiej wadze dla nas i dla naszego otoczenia; przede wszystkim wyobraźnia i przytomność umysłu; na bezludnej wyspie; przedsiębiorczość rynkowa; trafne przewidywania bardzo się przydają. Rozdział kończy- konkurencyjność wyboru, czyli jak być kochanym na rynku.
Ostatni dział książki zatytułowany- Skończyły się żarty, czyli kilka uwag o projektowaniu technicznym- porusza tematykę: praca: obowiązek czy przyjemność? Wszyscy jesteśmy dla siebie na wzajem producentami (tworów lub usług); człowiek w otoczeniu techniki; człowiek w czasie pracy- ergonomia; urządzenia techniczne trzeba znać i rozumieć, wprowadzenie do projektowania technicznego; nie ma skutku bez przyczyny; analiza wartości- badanie funkcji obiektu w celu znalezienia jego najlepszego rozwiązania przy możliwie najniższych kosztach, wymuszone poszukiwanie pomysłów metodą Altszullera; rysowanie to skuteczny sposób rozwijania myśli oraz opisywania i wyrażania pomysłów. W tej części jest też mowa o tym jak wykonać to, co zostało zaprojektowane, czyli materiał, technologia, połączenia; wyroby są przedmiotem oceny rynku, zagadnienia optymalizacji w projektowaniu, sprzężenie teorii z praktyką (możliwość realizacji) oraz metoda projektowania wzorców idealnych.
Zbiorowa praca „Porządek i przygoda. Lekcje twórczości” jest bardzo praktycznym i nowoczesnym podręcznikiem. Podręcznik ten jest nowatorski dla klasycznego, konserwatywnego kształcenia ze względu na pokazanie, że na pewne zagadnienia można patrzeć z innej strony. Autorzy, dzięki swojej nietypowej inicjatywie przedstawiają inne spojrzenie na świat. Myślę, że z lekcjami twórczości powinni zapoznać się również rodzice oraz wychowawcy młodzieży, ponieważ łatwiej byłoby im zrozumieć twórcze i niekonwencjonalne myślenie wychowanków. Podręcznik wzbudza duże zainteresowanie w czytelniku, a ćwiczenia wzbudzają entuzjazm u dzieci. Ten fascynujący podręcznik napisany jest z odpowiednią dozą humoru, zawiera wiele przykładów i anegdotek, które podwyższają jego atrakcyjność oraz przystępność dla różnych odbiorców. Z podręcznika można dowiedzieć się między innymi, czym jest wynalazek oraz jak on powstaje. Istotnymi zagadnieniami jest również zagadnienie, na czym polega twórcze rozwiązywanie problemów, skąd bierze się pomysłowość oraz co hamuje myślenie. Niezwykle praktyczną wiedzą jest wiedza, co to jest przedsiębiorczość oraz jak być kochanym na rynku.
W podręcznikach autor zawarł, jego zdaniem, jedynie najbardziej istotne kwestie. Skróty te miają na celu wyeliminowanie dygresji, tak, aby podręczniki były jak najbardziej praktyczne i funkcjonalne dla uczniów jak i dla nauczycieli. Niewątpliwie, psychopedagogika twórczości oraz jej praktyka, są w fazie ciągłego rozwoju. Brak jest zweryfikowanych empirycznie koncepcji teoretyczno dydaktycznych, a także należycie rozbudowanej metodyki i metodyk twórczego kształcenia. Pomimo wielości publikacji brakuje również sprecyzowanej teorii twórczej osobowości oraz procesu twórczego. Niestety nie ma również wielu opisów udanych eksperymentów pedagogicznych. Podręcznik ma na celu nadążanie za nowymi czasami, które niosą za sobą inne, bardziej otwarte, aktywne, pomysłowe oraz konkurencyjne pokolenie. Dzięki nakazowi psychopedagogiki twórczości mamy szansę na pomoc w odpowiednim tworzeniu i kształceniu twórczym. „Porządek i przygoda. Lekcje Twórczości” mogą pomóc nauczycielom, pedagogom, psychologom i rodzicom w realizacji powinności, jaką trafnie sformułował W. Dobrowolski „Odkryj i maksymalnie wykorzystaj potencjalne zdolności zarówno własne, jak i swoich wychowanków.”
W kwestiach formalnych możliwości realizacji programu edukacyjnego Ministerstwo Edukacji Narodowej podziela fakt, że edukacja w szkołach powinna zaszczepiać w uczniach postawy takie jak: pomysłowość, aktywność, otwartość i przedsiębiorczość. Podręcznik pomaga nauczycielom w zrealizowaniu celu wyposażenia uczniów we wspomniane cechy. Pomimo poparcia, że przedmiot zwiększyłby skuteczność kształcenia w zakresie twórczości, obecnie nie jest jednak możliwe, aby lekcje twórczości przeprowadzane były na osobnych godzinach lekcyjnych. Zaproponowanym rozwiązaniem jest realizacja programu na godzinach wychowawczych. Podręcznik może również zostać pożytecznie i skutecznie wykorzystanie przez nauczycieli innych przedmiotów.
Uważam, że inicjatywa oraz wkład ze strony autorów oraz wydawnictwa były bardzo potrzebne. Książka jest interesującym połączeniem nauczania z wychowaniem. Lekcje twórczości mogą z pewnością pomóc w kształceniu młodzieży tak, aby była bardziej przygotowana i przystosowana do zmian w otaczającym nas świecie. Celem projektu jest by dzieci i młodzież były otwarte na twórcze myślenie i co za tym idzie, aby łatwiej i szybciej przychodziło im odnajdywanie rozwiązania problemów, które się przed nimi pojawiają.


Autorem tego wpisu gościnnego jest Alicja Sadłocha.

Data aktualizacji: